Mula-mula, kau macam
ulat.
Aku geli, tak mahu
datang dekat.
Padahal sebenarnya
aku mula jatuh sayang,
Pada lembutnya kulit
kau,
Pada lucunya kau
mengengsot atas dahan.
Tapi kau mendiam.
Sebab kau sedar, kau
cuma ulat.
Lepas itu kau jadi
kepompong,
Kau menyepi,
Aku rasa rindunya!
Mana kau pergi?
Aku tunggu, dan
tunggu,
Tunggu dan tunggu
lagi.
Mana kau pergi?
Datang dan
pergi ikut suka hati?
Lepas itu kau datang
lagi,
Kali ini berupa
rama-rama yang indah,
Berseri-seri!
Aku jadi kagum,
Sangat kagum!
Aku masih terus
menyinta,
Tapi sekarang kau
dah cantik,
Dah ramai orang
puji,
Dah ramai orang
puja,
Aku ini mana kau nak
pandang.
Dan kau terbang
lagi,
Kau menghilang lagi,
Dan aku?
Rindu lagi!
Rindu lagi!
Puisi untuk
rama-rama, bukan untuk siapa-siapa.
NoorVictory

3 comments:
rerama tetap lahir dan mati. allah jua kekal abadi...
die juga rerama. terbang mancari dahan lain. tinggal dahan yang dulu banyak berkorban.aghh malas nye nak nangis!! kuattt awak!!
IM : Betul tuh. Dan cinta untuk rama-rama kini beralih arah kepada pencipta rama-rama :)
Ellie (nama awak ke? hehe) : Awak pun. Kuat juga! :)
Post a Comment